کذت که می نویسد

مثل یک کذت واقعی بیشتر ساعت های امروز را جان کنده ام . با خفت هرچه تمام بی خیال جثه ی کوچکم شدم و کمد را کشیدم سمت دیگر اتاق ، میزم را جابه جا کردم و آن قدر وسایل را این طرف و آن طرف کشیدم که آخر سر مثل یک جنازه ی سه روز مانده پلاسیده شدم کف اتاق و خوابیدم …
زمان برد تا بیدار شوم و زمان بیشتری طول کشید تا پاهایم را حس کنم، دست هایم را … بی خیال به کارهای باقی مانده بقیه ی روز را برای خستگی در کردن درنظر گرفتم . چی بهتر از این که یک گوشه ی تمیز توی اتاق پیدا کنی و درازکش 1984 را بخوانی ؟ چی بهتر که فرصتی دست بدهد با نرگس گپی بزنی و بی آن که بترسی عریان شوی مقابلش تا او بداند در اعماق تو چه می گذرد …
حالا به حالتی نیمه خسته، نیمه هشیار، نیمه دل تنگ، تماما گرسنه شبیه دخترهای کولی یک روسری رنگی رنگی بسته ام به سرم و به فردا و فردای فرداها و پس فرداها فکر نمی کنم . به آن چه باید انجام بدهم ، به نقشه ها و آرزوهام هم فکر نمی کنم . تنها به دخترم فکر می کنم ! به دختربچه ی 4-5 ساله ام که دست های کوچکش مامن آرامش دست های من اند ، به موهای فرفری و یا لخت لختش ، به صدای خنده هاش ، به لوسی هاش … به پیرهن های بندی کوتاه کوتاهش … به این که چه قدر دوست دارم دختر نداشته ام را … به این که دست در دست اش خرید کنم، با هم کتاب بخوانیم ، با هم بزنیم زیر یک آواز معرکه،  هندوانه بخوریم ، لی لی بازی کنیم ، و گاهی موهایش را شانه کنم و ببافم، با هم نقاشی کنیم، در آغوشش بگیرم و آرام آرام قصه بگویم و کنارم باشد …

هی ژان وال ژان ، کجا مانده ئی ؟ بیا مرا از این روزها بکش بیرون . بیا مرا از این دیوارهای سرد و تاریک نجات بده و بعد اجازه بده تا آخر عمر کنار دخترکم زندگی کنم . یاد حرف لیلا می افتم : ما زن ها دوست داریم کنار کسی باشیم و فدایش شویم . ما زن ها … نه ! مبهوت نمی شوم وقتی خودم را با همه زبان درازی هایم به یاد می آورم که چه طور تلاش می کنم ثابت کنم زن ها با مردها برابرند و بعد وقتی خلوتی فراهم می شود این طور زنانه دوست می دارم فدای دختر نداشته ام شوم …